Helikoptervlucht langs de Twaalf Apostelen: de rotswanden aan de Atlantische kust

Het vliegtuig vertrekt bij de Waterfront, kruist Green Point en pikt de kust op bij Sea Point. Vanaf daar is het geheel een corridor: de Atlantische Oceaan rechts, een rotswand links, en een dunne strook van extreem dure vastgoed die ertussenin zit.

Clifton gaat eerst voorbij — vier stranden gescheiden door granieten rotsblokken, elk vanuit de lucht een andere vorm. Dan Camps Bay, het plaatje van de ansichtkaarten: wit zand, turquoise water, een rij restaurants en de rotswanden die direct achter de stad staan als decor dat speciaal voor de gelegenheid is ingevlogen. Na Camps Bay draait de kust en lopen de rotswanden in een ononderbroken rij, de een na de ander, elk met een puinhelling eronder en een kloof ertussen.

Op een vlucht van achttien minuten is dit het punt waar het vliegtuig keert. Op de vlucht van zevenentwintig minuten ga je verder over Hout Bay — een werkende vissershaven in een kom van bergen — en steek je de rug van het schiereiland over om terug te keren langs False Bay, dat warmer, breder en totaal anders van karakter is.

Wat foto’s nooit overbrengen, is de schaalverhouding. Vanaf de weg zijn de Apostelen groot. Vanaf zeshonderd meter hoog, met de hele lijn in één keer zichtbaar, zie je ze voor wat ze zijn: de laatste kilometers van een bergketen die de zee in loopt.

De rotswanden dragen de naam, maar tijdens de vlucht gaat uw oog het grootste deel van de tijd naar wat aan hun voet ligt.

Clifton komt eerst: vier kleine stranden, gescheiden door granietformaties, elk met een iets andere ligging, met een trap van huizen die de helling erachter beklimt. Vanuit de lucht is de scheiding duidelijk op een manier die vanaf de weg nooit zo is, en het water tussen de rotsblokken is het helderste turquoise aan deze kust.

Daarna volgt Camps Bay — een enkel breed strand met een met palmen omzoomde weg, een rij restaurants, en de Twaalf Apostelen direct erachter. Dit is de foto die iedereen maakt en hij is het waard: vanuit een helikopter leest het stadje als een smalle richel tussen een rotswand en een oceaan, en dat is precies wat het is.

Dan Llandudno, kleiner en steiler, weggestopt in zijn eigen baai zonder enige commerciële strip, en daarachter de zanderige boog van Sandy Bay. Daarna buigt de kust en opent Hout Bay zich: een werkende vissershaven in een kom van bergen, met de Sentinel die over de ingang waakt en Chapman’s Peak Drive in de klif aan de overkant uitgehouwen. De meeste kustvluchten keren hier.

De hele route is ongeveer vijftien kilometer kust. Over de grond, met verkeer, is het een rit van veertig minuten. Vanuit de lucht duurt het vier minuten, en die vier minuten zijn wat mensen onthouden van de vlucht van achttien minuten.

De naam is een koloniale uitvinding en een vrij late nog. De Nederlanders noemden de rug de Gable Mountains, naar de vorm van de steunberen gezien vanaf zee, en de Engelse naam verschijnt in de negentiende eeuw, toegepast door een gouverneur met een voorliefde voor de Schrift.

Ze tellen is een zware dobber, en dat is juist de charme. Afhankelijk van waar u begint en wat u als een aparte steunbeer beschouwt, ligt het antwoord ergens tussen vijftien en achttien. Vanuit een helikopter langs de kust ziet u waarom de telling dubbelzinnig is: de kloven tussen de rotswanden zijn ondiep bovenaan en diep onderaan, dus de rug leest van boven als doorlopend en van onderen als losse torens.

Elke steunbeer heeft een lokale naam — Kasteelspoort, Jubilee, Barrier, Valken en de rest — gebruikt door klimmers en wandelaars op de paden die door de kloven ertussen omhoog lopen. Niets daarvan zit in het commentaar tijdens de vlucht en dat hoeft ook niet. Wat vanuit de lucht telt, is het ritme: wand, kloof, wand, kloof, over zes kilometer, met een puinwaaier onderaan en een strook huizen die erop gepropt zit.